Regel uit gedicht: ‘De zeer oude zingt’ (1954/1974)
Lucebert (1924-1994)
Deze regel benadrukt dat kwetsbare, niet-materiële zaken zoals liefde, kunst en menselijk contact het meest waardevol zijn, maar ook bescherming nodig hebben.
Op 29 januari 2024 kreeg ik, Sjoerd Hekking als bestuurslid van de Stichting Pieter Starreveld Beeldhouwer, het volgende bericht:
Beste heer, mevrouw,
Eind augustus (2023) is het beeld dat in onze school staat kapotgegaan door een interne verhuizing. Het bedrijf dat dit heeft gedaan is hiervoor verzekerd, maar de gemeente Amsterdam die eigenaar is van het gebouw en dus ook van het beeld, zegt dat er een taxatie nodig is.
Bij het lezen van dit mailbericht, nu twee jaar geleden, van Manon van der Garde, rector van het Gerrit van der Veen College, schoot genoemde dichtregel door mijn hoofd. Zij sluit haar mail af met de volgende alarmkreet:
Ik ben al maanden bezig om te zorgen dat er actie komt rond de restauratie van het beeld.
Daarom benaderde zij ten einde raad de Stichting Pieter Starreveld Beeldhouwer.
Betrokken mensen heb je nodig om niet alleen kwetsbare, maar vooral beschadigde beelden een stem te geven om ze zo voor ondergang te behoeden. Manon van der Garde was één van deze betrokken mensen. Zij heeft het proces van restauratie in gang gezet, omdat zij vond dat het tegen elke prijs gered moest worden.
Vervolgens ging een heel team van mensen met één doel voor ogen aan de slag: het in meer dan 100 stukken uiteengevallen beeld vele stemmen geven, waarbij één ding voorop stond……..volledig herstel van het beeld ‘Meisje met twee hinden’!
Pier Terwen als adviseur, de adviseur van de Verzekeringsmaatschappij om het herstel van de schade te faciliteren, de vertegenwoordiger van de gemeente Amsterdam, als eigenaar van het beeld, Adriaan van Rossem, de restaurateur van het beeld en de bestuursleden van de Stichting Pieter Starreveld Beeldhouwer die dit proces langs de zijlijn volgden.

Adriaan van Rossem, de restaurateur van het beeld vertelt over de restauratie proces
Marieke en Jetta Starreveld, kleindochters van Pieter Starreveld, dochters van Rogier Starreveld kregen de eer het gerestaureerde beeld te onthullen (foto hieronder, helemaal rechts Manon van der Garde).

Nu staat het beeld ‘Meisje met twee hinden’ dankzij het voortreffelijk werk van Adriaan van Rossem weer te stralen op haar plek alsof er niets is gebeurd.

Slechts zijn ‘verslag van restauratie’ herinnert ons eraan hoe slecht zij eraan toe was.
Klik hier voor
‘Verslag restauratie beeld “meisje met twee hinden” van Pieter Starreveld’.
Dank en hulde aan alle mensen die hebben meegewerkt aan haar herstel.
De eerste is uit het Handelsblad - 26 juli 1940:
Het beeld is mooi, sierlijk, bevallig, harmonieus, evenwichtig;
het meest geslaagde dat wij tot nu toe van deze kunstenaar zagen……
De tweede uit het Bouwkundig Weekblad Architectura - 19 oktober 1940:
En dat geldt vooral ook voor nu……….vrijdag 13 februari 2026, de dag van de onthulling.
Het meisjesfiguurtje en de beide dieren zijn tot een fraai geheel geworden, waarin alles goed op zijn plaats is, het springende, gespannen diertje rechts, evengoed als het ontspannen, aarzelende dier links. Het hele gebaar van het meisje geeft een stand der benen, het achteroverhellen van het lichaam, het even naar voren buigen van het hoofd, in de actie ondersteund door de beweging in de haarvlechten, een typische beweeglijkheid te zien.
Het verband tussen haar en de dierfiguren is uitstekend getroffen. Opmerkelijk goed is de houding van het linkerdier, dat even de kop draait, en de oren vertrouwelijk tegen de arm van het meisje rusten laat. Het is alles leven en beweging, jeugd en spel, gratie en bekoorlijkheid. Ook de behandeling van de meer ornamentaal gehouden achtergrond is dunkt mij bijzonder geslaagd.
Ik (Ir. G. J. Schelling, voorzitter) aarzel niet dit lieflijke beeld van Starreveld een klein meesterstuk te noemen.

vlnr: Adriaan van Rossem, Sjoerd Hekking, Jetta Starreveld, Rogier Starreveld, Marieke Starreveld
Terug
Alle updates